Taal Taal

English English Nederlands [Beta] Nederlands [Beta]

Blogs Blogs

Vlucht naar Hanoi Vietnam

Dat was een korte nachtrust want tegen 02:00 uur sta ik op, ik kan toch niet echt de slaap vatten. Douchen, aankleden en de laatste zaken in de koffer doen dat al in de hal klaarstaat. Onze Golden Retriever Gaudi heeft het al lang in de gaten: de koffer betekent dat er iemand weggaat, hij ligt er huilend naast. Om klokslag 03:00 uur staat de Schipholtaxi voor de deur en de rit naar de luchthaven wordt al een belevenis op zich. Ik ben de eerste passagier, vervolgens zijn er nog passagiers hier uit mijn woonplaats Reuver (notabene een bekende die op 100 m. woont), Vierlingsbeek en Boxmeer. In het kort: de eerste passagier (die bekende dus) gaat niet mee, hij vindt het te vroeg en heeft op het laatste moment afgezegd. De chauffeur heeft een navigatiesysteem dat niet up to date is en hij rijdt de bush bush in. Vanwege de aanleg van de nieuwe A73 zijn de op- en afritten van de oude streekweg helemaal veranderd. Gelukkig kan ik hem de weg wijzen anders waren we ergens in de bossen over de Duitse grens beland. Met de volgende passagier gaat alles goed, maar dan is het weer raak. We stoppen in Boxmeer bij een huis waar nog alles donker is. De chauffeur belt een aantal keren aan, geen beweging. Net als hij weer weg wilt rijden, gaat het licht aan. Ze hebben zich verslapen! Ik heb bewondering voor de snelheid waarmee ze zich aankleden en we hoeven maar kort te wachten. De laatste passagier staat dan weer klaar maar komt er na een minuut of tien achter dat ze de verkeerde tanden inheeft... Ik moet keuren of deze ook goed zijn, stel haar gerust en er klinkt een zucht van verlichting. Om 06:40 komen we op Schiphol aan, ruim drieeneenhalf uur onderweg geweest. Valt eigenlijk nog best mee, heb er wel eens langer over gedaan.

Ik heb nu tijd genoeg, bel met Guus en spreek af dat mij een sms-je stuurt als hij in het ziekenhuis is geweest. Hij krijgt vandaag de uitslag van een uitgebreid hartonderzoek (net op de tijd dat we in Frankfurt moeten inchecken) omdat er misschien weer iets mis is na zijn hartritmestoringen een paar jaar geleden en de daarop volgende implantatie van een defribillator. Ik voel me wel behoorlijk schuldig dat ik juist op de dag van de uitslag er niet ben, maar hij is inmiddels wel gewend aan zowel positieve als negatieve uitslagen. Wat dat betreft hebben we de laatste 17 jaar diepe dalen gekend. Maar het is steeds weer goed gekomen, dus ook nu maar postitief denken. Maar ik krijg het toch moeilijk uit mijn gedachten.

Het is wel eens lekker om veel tijd te hebben, dat gebeurt niet vaak. Voordat ik het in de gaten heb, is het echter al tijd voor de ontmoeting met onze tourleader Petra en de rest van het gezelschap. Sommige medereizenden ken ik van vorige reizen maar er zijn ook weer veel nieuwe gezichten. De vlucht naar Frankfurt met Lufthansa heeft een half uur vertraging en de hele afhandeling en vlucht zijn een beetje rommelig. Na aankomst in Frankfurt hebben we ook weer tijd genoeg, net wordt medegedeeld dat om 14:00 de boarding begint. De eerste keer dat ik met Vietnam Airlines vlieg en dan ook nog direct Business Class. Om 06:30 uur morgen lokale tijd is de aankomst in Hanoi met Vietnam visum bij aankomst gepland en kan het Vietnamese avontuur echt beginnen.

Het is nu 08:30 uur lokale tijd in Hanoi (03:30 uur in Nederland) en we zijn zojuist in het hotel in Hanoi aangekomen: hotel Sofitel Plaza in het hartje van de stad. Om 06:15 uur zijn we geland na een comfortabele vlucht van 10 1/2 uur met een prima service aan boord van de Boeing 777. Zowel bij de start als bij de landing keken we op de monitor naar dezelfde beelden die de piloot ook zag. Een camera in de cockpit liet het allemaal haarfijn zien, leuk!

De eerste indruk van Vietnam: het doet me denken aan Thailand. Vanaf het vliegveld naar de stad (ca. 45 minuten) veel rijstvelden en loslopende dieren. Verder valt het op dat iedereen met een mondkapje loopt. Het hotel in Hanoi is modern, redelijk luxe met 4-sterren. We gaan nu ontbijten, dat ziet er in ieder geval goed uit. Buffet met een hele grote keuze aan gerechten. Buiten is het zonnig en ca. 27 graden. Het programma voor vandaag: ontbijt - stadstour Hanoi - lunch - waterpoppentheater - kamerindeling - diner. Mijn gemoedstoestand is al een stuk beter: Guus heeft een goede uitslag in het ziekenhuis. Ik kan nu volop gaan genieten van deze reis!

Wonen in Vietnam

Vriendelijk lachend reikt het meisje van de bakker me de zak met pretzels aan. Terwijl ik naar buiten loop wenst ze me een goede dag. Ik lach vriendelijk terug en zet mijn zonnenbril op tegen de felle en hete zon. Het is erg warm in Bayern, en erg zonnig. Voor de zoveelste keer deze week bedenk ik me dat het in Vietnam vast nog veel warmer zal zijn, en - na het regenseizoen - ook zonniger.

Kriebelende druppeltjes zweet lopen over mijn rug naar beneden. Waar mijn rugzak mijn rug raakt voel ik het al nat worden. Met het zakje van de bakker slenter ik zo rustig mogelijk richting het park. Ik passeer flats met sociale huurwoningen. Die zijn hier in Duitsland nog soberder dan in Nederland. Maar hier is in ieder geval een sociaal vangnet voor de minderbedeelden. Zullen we in Vietnam veel armoede zien?

Ik passeer een Turkse familie die op de stoep druk aan het converseren is. Ze merken me niet op, en even later kom ik aan in de rust van het parkje. De zak met broodjes laat ik in het gras vallen. Uit mijn rugzak haal ik een kleed. Ik koel weer een beetje af nu ik rustig in de schaduw zit. Een licht briesje beweegt de schaduwen van de blaadjes boven mijn hoofd. Aan mijn voeten kabbelt een stroompje koud water uit de bergen.

Als mijn pretzels op heb ga ik languit op het kleed liggen en pak ik mijn boek. Ik lees ‘Hoge bomen in Hanoi’ van Carolijn Visser. Het gaat niet alleen over Hanoi, maar over meer steden en dorpen in Vietnam. Carolijn Visser is een journaliste die begin jaren negentig door Vietnam reisde. Ze was vooral gefascineerd door de oorlog met de Amerikanen. Het boek is gedateerd, inmiddels twintig jaar geleden geschreven. Maar het is goed geschreven, en de gesprekken van Visser met de Vietnamezen zijn fascinerend. Ik vraag me af wat er sindsdien veranderd is.

Ik leg het boek naast me neer en kom ineens tot een helder inzicht. Over twee weken wonen we in Vietnam. Wat tot nu toe een soort vage notie was is ineens de keiharde realiteit. We weten nog niet precies waar we zullen wonen, wat we zullen eten, wat we zullen doen. We stappen een hele nieuwe wereld in, met heel veel onbekenden. Het is een beetje beangstigend, maar vooral heel vreemd. Ik kan me er nog helemaal niets bij voorstellen.

Die avond in bed kruip ik dicht tegen Thomas aan. Ik merk dat hij, net als ik, niet ontspannen is en ligt na te denken.

‘Wat is er?’ vraag ik.

‘Hm, gewoon, veel dingen aan mijn hoofd.’

‘Wat voor dingen dan?’

‘Vanalles.’

‘Over je werk?’ probeer ik.

‘Of over de verhuizing? Het meeste ligt al in de auto, en het huis is opgeruimd. Morgen zijn we weer in Nederland. En dan hebben we nog anderhalve week om allerlei dingen te regelen. Maar het meeste is al geregeld, toch? Visum voor Vietnam, inentingen, verzekeringen, onderverhuur van ons appartement. Het zijn vooral nog de laatste dingetjes.’

‘Ja, komt vast wel goed,’ zegt hij, niet helemaal zeker van zijn zaak.

‘Het is vooral spannend als we daar eenmaal zijn. Wat nou als jij het daar helemaal niet leuk vindt? Daar maak ik me denk ik het meeste zorgen over.’

‘We zullen wel zien hoe dat gaat. Dat is nu nog niet echt te voorspellen. Maar ik vind vast ook wel mijn draai. Het zal best wennen zijn in het begin, en soms zal ik het wel moeilijk hebben. Als jij op je werk bent, en ik moet bedenken wat ik ga doen. Maar ik neem gewoon mijn tijd, doe het stapje voor stapje. Eerst een beetje wennen daar, op ontdekkingstocht gaan. En daarna zien we wel weer. Ik kan verhalen schrijven, onderzoek doen, een paar tijdschriften over reizen benaderen, vrijwilligerswerk zoeken, dulichso.com, Vietnamees leren. Genoeg opties. En als het even moeilijk is, dan hebben we altijd elkaar. Het komt vast allemaal wel goed. Ik vind er uiteindelijk ook wel mijn weg.’

Ik vraag me af wie ik meer probeer te overtuigen: Thomas of mezelf. Het is moeilijk te voorspellen hoe het zal gaan. Ik ben nog nooit eerder zo lang zo ver weg geweest. De afgelopen tijd wisselen voorpret en spanning elkaar af. Ik heb gelezen over hoe bijzonder het daar is, hoe leuk de mensen zijn, hoe lekker het eten en hoe indrukwekkend de stad. Het wordt ongetwijfeld heel gaaf. En zonder twijfel ook soms moeilijk.

Zo pieker ik nog even door. Tot naast me Thomas zachtjes begint te snurken. Het is geen vervelend geluid, het is geruststellend. Dit is wat ik het afgelopen half jaar, terwijl Thomas in Duitsland was en ik in Eindhoven, het meest heb gemist. Samen in slaap vallen en de volgende ochtend samen weer wakker worden. Ik weet zeker dat het goed zal komen. Hoe vreemd en spannend Vietnam ook zal zijn, ’s avonds vallen we samen in slaap en ’s ochtends worden we samen weer wakker. En dat is eigenlijk alle zekerheid die ik nodig heb.